In nomine domini amen. Nouerint vniuersi et singuli presens transsumptum publicum inspecturi, Quod nos Dominicus de Sanctogeminiano decretorum doctor domini pape Capellanus et
ipsius curie causarum et causarum dicte camere apostolice generalis Auditor, Vidimus, tenuimus et diligenter inspeximus quasdam litteras apostolicas in pergameno scriptas et uera bulla plumbea
in cordula canapis impendenti more Romane curie bullatas, sanas et integras non uiciatas non cancellatas neque in aliqua sui parte suspectas, sed omni prorsus uicio et suspicione carentes in forma que comprehenditur in eisdem, Religiosis uiris
Abbati et Conuentui monasterij sancte marie in Czirna ordinis sancte Clare Olomucensis diocesis concessas, nobis per discretum uirum Benedictum dicti monasterij ad curiam Romanam pro eorum negocijs destinatum, exhibitum et presentatum
putatas, Tenorem quidem litterarum apostolicarum de uerbo ad uerbum sequitur et est talis. Martinus episcopus seruus seruorum dei, Dilectis filijs, Czirnensi et sancte Marie in Czirna ordinis sancte Clare Olomucensis diocesis Abbatibus
et Conuentibus, Salutem et apostolicam benedictionem. Sicut ex iniuncto nobis apostolatus officio tenemur, sic et ex debito pastoralis cure compellimur, ut ijs que pro ecclesiarum et monasteriorum ac personarum ecclesiasticarum presertim regularium
opportuno remedio prouidere, quanto per amplius inualescunt, tanto magis per nos decet de
earum et Rectorum necnon alijs qui preterita habere uidebantur, tot onera frequenter imponerent ecclesiis, ut Rectores condignam facturi sub eorum dominio uiderentur, sed sub pharaone fuisset qui legitur diuine nomini uel gabelle quasi omnia
alias seruituti subiecisse, sacerdotes et possessiones eorum in pristina libertate dimisit, et de publico eis alimonia ministrauit in Concilio Lateranensi extitit communiter prouisum, sub anathematis districcione prohibitum extitit, ne Consu
les Rectores, aut alij edicta exactiones et tallias seu collectas uel exactionibus alijs aggrauare presumerent, transgressores et fautores eorum precipiendo anathematis sententie subiacere, donec satisfaccionem impenderent competentem.
Et eciam deinde in generali Concilio statutum fuerit, quod si Episcopi forte simul cum clero eciam si tantam necessitatem uel utilitatem inspicerent, ut absque ulla coaccione ad releuandas communes utilitates uel necessitates ubi laicorum non suppe
terent facultates subsidia per ecclesias laicis ducerent concedenda, minime super hoc consulto Romano pontifice concessiones et que a talibus uel de ipsorum mandato forent promulgate, essent irrite et inanes nullo unquam tempore
ualiture, ac eciam in ipso concilio Lateranensi decretum extitit, illos qui infra tempus sui regiminis propter sanccionem huiusmodi uel sancciones anathematis sentenciam incurrissent, ad percipiendum et suscipiendum corpus ipsius illud non esse ad satisfaccionem debitam com
pellendos, necnon ipsius successorem, qui non satisfacere infra mensem manere ex tunc consimili censura conclusum, donec satisfacere compellerentur, cum succederet in onere, qui substitueretur in honore. Postmodum uero felicis recordacionis
Honorius papa Tercius predecessor noster attendens, quod quidam Fredericus Secundus Romanorum Imperator tunc sub obediencia et deuocione sancte Romane ecclesie persistens, ad laudem eiusdem ecclesie et sacri decus Romani Imperij inspirante
ut extirpatis quorundam erroribus et iniquis statutis penitus destitutis, clerici et ecclesie ac ecclesiastice persone plena gauderent quiete et secura libertate gauderent, ac pie et iuste attendens, quod quorundam peruerse iniquitatis adeo
abundauit, ut non dubitarent contra ecclesiasticam disciplinam et sacros canones statuta sua confingere, aduersus ecclesiasticas personas et ecclesiasticam libertatem, dictauit lege, quod statuta iniqua irritarentur et precepit irrita nunciari
et omnia statuta et consuetudines que ciuitates et loca potestates uel Consules aut quecunque alie persone contra libertatem ecclesie uel ipsarum ecclesiasticarum personarum edere aut seruare temptarent, contra canonicas et imperiales
sancciones de ipsorum capitularibus infra duos menses post ipsius legis publicacionem penitus aboleri facerent, et si de cetero talia attemptarent, illa ipso iure decernit esse nulla, et eos sua iurisdiccione priuatos, necnon
locum ubi talia deinceps presumpsa fuissent, banno mille marcharum auri fisco imperiali preparat subiacere, potestates uero Consules, Statutarij et Scriptores statutorum predictorum, necnon Consiliarij locorum ipsorum, qui
secundum statuta et consuetudines memorata iudicarent, extunc essent ipso iure infames, quorum sententias et actus legitimos statuerat aliqualiter non tenere, quod si per Annum prefatarum constitucionum inuenti forent con
temptores, bona eorum per totum suum Imperium mandauit impune ab omnibus occupari, saluis nichilominus alijs penis contra tales in eisdem generalibus Concilijs promulgatis. Et insuper uoluit idem tunc Imperator
omnibus communitatibus uel personis publicis seu priuatis collectas seu exactiones angarias uel perangarias ecclesiis uel alijs pijs locis aut ecclesiasticis personis imponere seu inuadere ecclesiastica bona presumerent, quod si secus
facerent et requisiti ab ecclesia uel persona cuius intererat, contempserent, tripliciter restituerent, et nichilominus banno imperiali subiacerent, quod sine satisfaccione debita nullatenus remitteretur. Statuerat insuper
quecunque communitas uel persona per Annum in excommunicacione propter libertatem ecclesie uiolatam persisteret, ipso iure similiter dicto banno imperiali subiaceret, a quo nullatenus extraheretur, nisi prius ab ecclesia be
neficio absolucionis obtento, et insuper ordinauerat, ut nullus ecclesiasticam personam in criminali questione uel ciuili ad iudicium seculare presumeret, contra easdem canonicas sancciones et constituciones imperiales
quod si secus faceret, actor a suo iure caderet, et iudicatum non teneret, et Iudex foret extunc iudicandi auctoritate priuatus, quod si Iudices temporales qui clericos et personas ecclesiasticas ipsorum iudicio stare presumerent, tercio ab eis
suam iurisdiccionem amitterent. Comprehendens ipsam de Consilio eius fratrum suorum per Romanam ecclesiam Cardinalium qui tunc erant, auctoritate apostolica approbans et confirmans, ipsam mandauit inuiolabiliter obseruari
necnon Statutarios et Scriptores ac uiolatores predicte excommunicatos eadem auctoritate nunciari, et deinde ad audienciam diue memorie Caroli Quarti eciam Romanorum Imperatoris semper Augusti deducto, quod nonnulli seculares
principes in prouincijs et ciuitatibus constitutis, uidelicet Duces, Marchiones, Comites, Barones, et alij uicecomites, necnon Consules ciuitatum oppidorum uillarum et locorum, Iudices in diuersis prouincijs eiusdem
Imperij, de timore postposito, statuta singularia et iniquas ordinaciones motu proprio et de facto contra ipsas personas ecclesiasticas et ecclesiarum libertates ac earum priuilegia, condiderunt, illaque de facto et publice utere
bannum contra canonicas et legitimas sancciones, utpote quod nulla bona temporalia in partem ecclesiasticam transferrentur, et ne clerici in sacris ordinibus constituti ad agendum et testificandum in ciuilibus et maxime
in pijs causis aliquatenus admitterentur, quodque excommunicatis laicis et publice denotatis in ciuili foro minime repellerentur, Et insuper quod dum temporales Consules et Iudices per prelatos pro suis rebus et bonis ecclesiasticis
occuparent, arrestarent et oblaciones ipsorum fidelium minuerent atque restringerent, exactiones et tallias indebitas de bonis et redditibus ecclesiasticis exigerent, et extorquerent, possessiones ecclesiarum per personas ecclesiasticas
deuastarent, incendijs et rapinis contractis, in uias clericos et laicos sacros legitime ad curias ciuitatum uillarum et locorum ipsorum in preiudicium et lesionem uenissent, donatas et legata ad fabricas et ecclesiarum structuras
contra pias defunctorum uoluntates ac aliorum uiuorum interuertere temere usurpare presumerent in fraudem et dampnum ipsorum de bonis eciam et rebus ecclesiasticis illorum, que non rapta nec per uim, sed pro eorum proprijs usibus
per eos seruata ducebant, per uim fraudem et uiolenciam extorquere et recipere non uerebantur, et consuetudines detestabiles et easdem emendare inde contra deum, contra canonicas et imperiales sancciones omnia presumpserant
et presumpserant. Idem Carolus Imperator tanquam christianissimus princeps uolens in premissis prouidere de remedio salutari, eciam de quorundam principum Ducum Comitum fidelium suorum aliorum sacri Imperij respectu
consilio et auctoritate imperiali, quicquid statuta et consuetudines predictas per canonicas et ciuiles sancciones expresse reprobata, cassauit, irritauit, et annullauit, ac cassa et irrita nulliusque esse uoluit roboris uel momenti, pre
cipiens sub imperialis banni pena, omnibus et singulis principibus ac diuersis temporalibus Consiliarijs potestatibus et alijs in officijs publicis in eodem Imperio constitutis, quatenus extunc ipsorum statuta et ordinaciones
sicut in preiudicium ecclesiastice libertatis edita fuerant, omnino reuocarent, et de luce tollerent, quodque secundum ea non iudicarent amplius, nec sententias dictarent, aut eisdem in iudicio uel extra iudicium quomodolibet
pro se et contra eandem ecclesiasticam libertatem potirentur, Pronuncians insuper eas eadem decernens auctoritate, quod quicunque cuiuscunque status aut condicionis existeret, ausu sacrilego et proprie temeritatis
audacia, sacerdotem uel clericum secularem uel religiosum, digitis percusserit, captiuauerit, spoliauerit, occiderit, mutilauerit, aut in carcerem miserit, aut in hiis maliciosa quouis modo prestitit, receptauerit uel eis fauorem prestiterit, preter penas a sacris
canonibus et legalibus sanccionibus in tales inflictas, corpus redderetur infame, et omni honore priuatus, nec ad placita uel consilia nobilium admitteretur, quouis modo hortatus insuper in diuersis requisitis ecclesiasticis prelatis in illis
partibus in quibus committerentur talia, consuetos et legem imperialem huiusmodi per eos casus eciam ad synodos publicarent, ne iusta excusacio illorum per simulatam ignoranciam suam ualerent, in hac parte machinacionibus, prout in consti
tucionibus et sanccionibus Honorij et Honorij predictorum imperatorum prefatis plenius continetur. Cum autem sicut lamentabilis querela dilectorum filiorum Abbatis et Conuentus monasterij sancte marie in Czirna ordinis pre
clare Olomucensis diocesis, nuper accepimus, nonnulli principes Duces Comites Barones et alie seculares potestates, easdem constituciones et sancciones canonicas et legales scriptas ignari, et contra ipsas ad illorum et conuentus
monasterij sancte marie predicti tallias et gabellas et alias exactiones illicitas hactenus extorserunt, et adhuc extorquere nituntur, ac eciam bona ipsorum Abbatis et Conuentus inuaserunt, arrestauerunt, occupauerunt, detinuerunt
et suis usibus applicauerunt, necnon dampna, iniurias, arrestari, detinere, et eisdem usibus suis applicare similiter de facto presumant, in animarum suarum periculum, necnon Abbatis et Conuentus eorundem graue dampnum et preiudicium
atque dampnum. Nos in premissis Abbati et Conuentui huiusmodi oportune prouidere uolentes, Discrecioni uestre per apostolica scripta in uirtute sancte obediencie districte precipiendo mandamus, quatenus uos uel duo aut unus uestrum
per uos uel alium seu alios, Abbati et Conuentui predictis contra quoscunque transgressores et uiolatores constitucionum et sanccionum earundem, cuiuscunque dignitatis status et excellencie fuerint, efficacis defensionis auxilio
assistentes, non permittatis eos contra canonicas et legales sancciones et constituciones huiusmodi indebite molestari, necnon easdem constituciones, ubi et quando expedire uideritis, solempniter publicantes, faciatis transgres
sores et uiolatores huiusmodi, si et prout iustum fuerit, ac ubi et quociens expedierit, tamdiu excommunicatos aut anathematizatos publice nunciari, donec ab eisdem tallias collectas gabellas imposicionibus et grauaminibus
extorsionis, necnon bonorum possessionum et reddituum huiusmodi inuasione, arrestacione, occupacione, detencione, et applicacione omnino destiterint, necnon eciam efficaciter restituerint eisdem Abbati et Conuentui, ac de premissis
per eos lesis seu grauatis, tallias gabellas et exactiones ipsas, ac eciam bona Abbatis et Conuentus predictorum, arrestata, occupata, detenta, et applicata ipsis, aut que per se uel alios illo pretextu quomodolibet receperunt, sicut
ucinius temere et illicite usurparunt, ac se libere et omnino relaxent, ac in manibus uestris iurauerint, quod de cetero talia non committent, et ea committentibus non prestent auxilium consilium uel fauorem, Contradictores per censu
ram ecclesiasticam et alia iuris oportuna remedia, compescendo, Inocato eciam ad hoc si opus fuerit auxilio brachij secularis, Ceterum si super hiis uel eorum aliquo, per uos uel aliquem uestrum, contra quoscunque transgressores seu
dampnum uel lesis per se uel alios directis iudicijs publice uel occulte auxilium consilium uel fauorem, preter pro monicionibus et requisicionibus per uos de ipsis faciendis, non uenire, uel commode ualere nequiuerit, nos uobis mo
naciones et requisiciones huiusmodi, citaciones quaslibet per edicta publica, locis affigenda publicis, de quibus sit uerisimilis coniectura, quod ad noticiam citatorum et monitorum huiusmodi peruenire ualeant, faciendi plenam et libe
ram concedimus tenore presencium potestatem, Uolentes quod moniciones, requisiciones, et citaciones huiusmodi perinde ipsos citatos, requisitos, et monitos ut premissum artent, ac si eis facte et insinuate personaliter et presencialiter
extitissent. Non obstantibus tam pie memorie Bonifacij pape Octaui eciam predecessoris nostri, quibus cauetur, ne aliquis extra suam ciuitatem et diocesim, nisi in certis exceptis casibus, et in illis ultra unam dietam a fine
sue diocesis ad iudicium euocetur, Seu ne Iudices extra ciuitatem et diocesim in quibus deputati fuerint, contra quoscunque procedere, aut alij uel alijs uices suas committere, seu aliquos ultra unam dietam a fine diocesis eorum
trahere presumant, dummodo ultra duas dietas aliquis auctoritate presencium non trahatur, ac de personis ultra certum numerum ad iudicium non uocandis, et alijs constitucionibus apostolicis contrarijs quibuscunque, Aut si aliquibus co
muniter uel diuisim a sede apostolica indultum existat, quod interdici suspendi uel excommunicari, aut ultra uel extra certa loca ad iudicium euocari non possint, per litteras apostolicas non facientes plenam et expressam ac de uerbo ad uerbum de
indulto huiusmodi mencionem. Datum Rome apud Sanctum petrum, Sexto Idus Aprilis, Pontificatus nostri Anno Sexto. Quasquidem litteras apostolicas nos Auditor prefatus, nos Dominicus Auditor predictus, ad dicti Benedicti instanciam, siue
procuratoris instanciam et requisicionem, ad effectum, ut memoriam faciant, et exemplari fecimus, ipsisque sic transsumptis et exemplatis, per discretum uirum magistrum Rodolphum Batey de Ems, Notarium publicum
infrascriptum, subscriptis et publicari mandauimus, et decretum et auctoritatem dicti domini pape, et nostram interposuimus, et interponimus, decernentes, quod huiusmodi transsumpto siue originalibus litteris apostolicis in iudicio et extra iudicium, ubi et quociens
necesaria fuerit, stetur in omnibus et singulis, sicut de ipsis originalibus litteris apostolicis staretur, si in medium producerentur, et ostenderentur. In quorum omnium et singulorum premissorum testimonium, presentes litteras siue presens
transsumptum, per notarium publicum infrascriptum scribi et publicari mandauimus, nostrique sigilli quo in talibus utimur, iussimus et fecimus appensione communiri. Datum et actum Rome apud Sanctum petrum
in palacio causarum apostolico, ubi iura reddi consueuerunt, in loco uidelicet solito et consueto pro tribunali sedentes, Presentibus ibidem uenerabilibus et discretis uiris, magistris Iohanne Cauerij, Wilhelmo Amici, et Iohanne de
Prato, dicte curie causarum camere apostolice Notarijs, testibus ad premissa uocatis specialiter et rogatis. Sub Anno a Natiuitate domini millesimo quadringentesimouicesimotercio, Indictione prima, Die decima Sexta
eiusdem mensis Aprilis, Pontificatus sanctissimi in christo patris et domini nostri, domini Martini diuina prouidencia pape Quinti, Anno Sexto.
Et ego Rodolphus Batey clericus Traiectensis diocesis, publicus apostolica et imperiali auctoritatibus, dicteque curie causarum camere apostolice notarius, quia dictarum litterarum apostolicarum presentacioni et recepcioni, dictique domini Auditoris
decreto, et interposicioni, omnibusque alijs et singulis premissis, dum sic ut premittitur coram prefato domino Auditoris agerentur et fierent, unacum prenominatis testibus presens interfui, eaque sic fieri uidi et audiui, Ideo
hoc presens publicum instrumentum transsumpti, per alium fideliter scriptum, de mandato dicti domini Auditoris, exinde confeci, subscripsi, et publicaui, signoque et nomine meis solitis et consuetis signaui, in fidem et testimonium omnium et singulorum premissorum, rogatus et requisitus.